Zorgverzekering

De afgelopen weken ben ik voor zowel AssurantieMagazine als het Verzekeringsblad in de nieuwe zorgpremies gedoken. Elk jaar vanaf november spelen de zorgverzekeraars hun spel. Alleen de Schiedamse zorgverzekeraar DSW doet er niet aan mee en presenteert altijd eind september al de nieuwe zorgpremie. De andere wachten op elkaar. Opvallend dit jaar is dat alle grote zorgverzekeraars, we hebben het dan over onder andere over Zilveren Kruis Achmea, Univé en VGZ  allemaal een zelfde maandpremie voor de basisverzekering hanteren: € 108,25. Alleen Menzis en de Tilburgse zorgverzekeraar CZ, ook geen kleintjes, zitten daar iets onder. De premies voor de basisverzekering zijn allemaal licht gestegen, gemiddeld 2% tot 3%.

De premies voor de aanvullende verzekeringen daarentegen zijn gemiddeld met 10% gestegen. Dat is ook een gevolg van het feit dat de overheid jaarlijks zaken uit de basisverzekering haalt, die door de zorgverzekeraars toegevoegd worden aan de aanvullende polissen. Waardoor deze ook duurder worden. Slechts één verzekeraar, Salland, heeft de premies voor de aanvullende polissen niet verhoogd.

Dit jaar krijgen we ook een hoger eigen risico voor onze kiezen: van € 170 naar € 220. Dat betaal je dus altijd. De zorgtoeslag daarentegen gaat omlaag. Dus per saldo betaal je meer. Komend jaar vallen de tarieven voor de tandartsen vrij. De verwachting is dat die tarieven zullen gaan stijgen. Ook dat heeft of krijgt zijn gevolgen voor de premies van de aanvullende tandzorgverzekeringen.

Veel verzekeraars hebben speciale verzekeringen voor jongeren. Maar voor iedereen geldt dat het de moeite loont om voor jezelf te bepalen wat je wel en niet wilt verzekeren. Wat kan je nog wel zelf dragen aan kosten en wat niet meer. Gelukkig zijn er steeds meer verzekeraars die hun zorgpolissen inrichten op doelgroepen. Een 55-jarige zal geen kinderen meer krijgen. Een partij als FBTO speelt daar op in, door het mogelijk te maken losse modules er bij te kiezen. Deze zijn ook nog eens maandelijks te sluiten of te stoppen.

Een partij als Zekur, onderdeel van Univé, biedt tot op heden de goedkoopste premie voor de basisverzekering. Maar dan ben je wel verplicht niet-spoedeisende hulp af te nemen bij van te voren vastgestelde zorgverleners en haal je je medicijnen bij de internetapotheek. Maar als je dat geen bezwaar vindt, loont dat de moeite. Het is opvallend dat voor eenzelfde dekking de premies tot bijna € 250 kunnen verschillen op jaarbasis. Dus: ga shoppen en bepaal wat je nodig hebt. Richt daar je zorgverzekering op in.

Op websites van Independer, Verzekeringssite, Kiesbeter, Zorgkiezer en de Consumentenbond zijn zorgverzekeringen te vergelijken en bij de eerste twee ook direct te sluiten. Let wel op, het wil niet zeggen dat al deze website het complete overzicht bieden. Maar wel heel veel.

Wat is een goede prijs?

Ik zal niet de eerste  en ook niet de laatste ondernemer zijn die het lastig vindt een goede prijs te vragen voor zijn diensten. Vorige maand een offerte uitgebracht voor een fotografieopdracht. Naar mijn idee een scherpgeprijsde offerte, waarbij ik de helft van de reistijd voor eigen rekening neem. Ik hanteer in principe altijd hetzelfde uurtarief voor elke opdrachtgever. Wil niet het risico lopen dat ik daar gezeur over krijg. Navraag in mijn omgeving bij collega fotografen en journalisten/tekstschrijvers leert dat mijn prijs niet te hoog, maar ook niet te laag is. Gewoon een goede prijs voor een goede dienstverlening.

Natuurlijk kan niet elke offerte raak zijn, dat realiseer ik mij ook wel. Maar als ik de opdracht niet krijg omdat in dit geval een andere fotograaf de opdracht voor een lagere prijs kan doen, gaan er bij mij wel wat radertjes draaien. Ik heb mijn uurprijs berekend op kosten die maandelijks terugkeren voor auto, huur werkruimte, afschrijving apparatuur, verzekeringen et cetera. Dan wil ik natuurlijk ook nog kunnen eten en daar rolt dan een uurprijs uit, waarmee ik zeker geen miljonair word, maar wel een boterham kan eten. Ik vraag mij dan af hoe anderen hun uurprijs berekenen.

Natuurlijk kan ik vanuit huis gaan werken, dat bespaart zeker kosten. Dan mis ik wel de sparring mogelijkheden die ik nu met andere ondernemers heb. Dat is mij ook veel waard. De auto lease ik. Die kan ik uiteraard ook zelf kopen en dan maar hopen dat je geen schade rijdt en er geen mankementen naar boven komen. Uiteraard komen daar de maandelijkse kosten van de verzekering en wegenbelasting en natuurlijk de afschrijving bij. Dat laatste realiseert iedereen zich, maar houdt niemand rekening mee. De benzine moet ik in beide gevallen betalen. Ik weet niet wat goedkoper is. Zelf een auto aanschaffen lijkt goedkoper, maar als je eerlijk afschrijft en maandelijks geld opzij legt voor onderhoud en afschrijving, weet ik het nog niet. Bovendien, als ik nu wat heb, staat er een andere klaar.

Kan ik nog verder besparen op mijn kosten. Ongetwijfeld. Aan marketing of reclame-uitingen besteed ik geen geld. Ik moet het hebben van mond-tot-mondreclame. Ik ben wel lid van een aantal netwerkclubs, dat kun je ook zien als marketing. Verder ben ik online actief op twitter, facebook en linkedin en af en toe schrijf ik ook een blog, zoals deze. Geen idee of dat werk oplevert, wel naamsbekendheid.

Anyway, graag hoor ik of ik iets cruciaals over het hoofd zie bij het vaststellen van een uurprijs. Ik sta open voor alle goede suggesties en leer graag. De volgende opdracht is weer voor mij!

Leren door te doen

Ik heb net tijdens onze vakantie aan de zuidkust van Bretagne het boek van Raymond Spanjar (Hyves) gelezen: Van 3 naar 10.000.000 vrienden. Ik kan het iedere ondernemer aanraden, maar lees het niet als je leeft van businessplannen en vastomlijnde strategieën. Dan ga je niet blij worden van het lezen van dit boek.

Iedere startende ondernemer krijgt het advies om vooral een gedegen ondernemersplan en dito marketingplan te schrijven. En natuurlijk is dat goed, want het dwingt je je ideeën op een rijtje te zetten, hoe je de markt gaat bewerken, hoe je klanten gaat vinden, hoe je aan geld moet komen en ga zo nog maar even door.

Maar als éénpitter ben ik er niet aan begonnen. Ik kan welgeteld drie dingen: schrijven, fotograferen en schrijven en fotograferen. Dat zijn mijn drie ‘unique selling points’. Daar ga ik toch geen uitgebreid ondernemingsplan voor schrijven?

In 2007 heb ik mij op aanraden van een goede vriendin, zelf ondernemer, ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Dit naast mijn baan als journalist voor een gerenommeerd vaknieuwsblad in de verzekeringsbranche, een uitgave van Kluwer. Ik wilde vooral mijn fotografie-activiteiten verder uitbreiden. Had natuurlijk niet voor niets mijn papiertje aan de fotovakschool in Amsterdam behaald. Gaandeweg werd ik echter niet alleen benaderd voor mijn fotografische kwaliteiten, maar bleken ook mijn schrijverskwaliteiten en vooral de combinatie, voor opdrachtgevers heel aantrekkelijk. Dit alles uiteraard zonder gedegen voorbereiding in de vorm van een ondernemers- of marketingplan. Ik deed en doe nog altijd gewoon ‘mijn ding’.

In het voorjaar van 2009 had ik het zo druk, naast mijn baan in loondienst, dat er knopen doorgehakt moeten worden. Ik was al vier uur minder gaan werken bij Kluwer, maar die vulde ik zo weer op met nog meer uren in het eigen bedrijf. Na een goed gesprek thuis, hakte ik de knoop door: ik word zelfstandig ondernemer. In mei ging ik om de tafel zitten met mijn hoofdredacteur en vertelde hem dat ik de zekerheid en de goedbetaalde baan bij Kluwer inruilde voor het onzekere bestaan van het zelfstandig ondernemerschap. Hij heeft dit moment zien aankomen, maar mij desondanks altijd gesteund in mijn plannen. Dat waardeer ik nog altijd zeer. Per 1 januari 2010 was het zo ver: zonder ondernemings- en marketingplan ben ik gestart. En nog altijd heb ik geen seconde spijt. Ik hou wel van ondernemen door learning by doing. Ik wil mijn kleine bedrijfje niet vergelijken met hyves, maar ik herken de mentaliteit: komt tijd, komt raad. Laat je leiden door je gevoel en natuurlijk gaat het weleens fout, maar dat mag, sterker nog is zelfs goed. Alleen dan leer je!

Opgeven is geen optie, Alpe d’Huzes en kankerbestrijding

Opgeven is geen optie. Dat is de slogan van Alpe d’HuZes, de organisatie die al een aantal jaren geld ophaalt door teams de Alpe d’huez op te laten fietsen. Op één dag maximaal zes keer omhoog. Het geld, waarvan niets aan de strijkstok blijft hangen, wordt besteed aan onderzoek, zodat kanker over een paar jaar een chronische ziekte is en geen dodelijke ziekte meer is. En waarom schrijf ik dat nu op, zult u zich afvragen. Dat is makkelijk te verklaren. Ik ga weliswaar die berg niet op fietsen, maar hoop vanaf een ‘motard’ wel fraaie foto’s te maken. Ik ben van 7 juni tot en met 9 juni in Frankrijk om te helpen als vrijwilliger en in mijn geval is dat foto’s maken.

Maar hoe kom ik daar dan bij, hoor ik jullie denken. Ook dat antwoord is makkelijk. Mijn neef Bob is betrokken bij de organisatie, maar werd vier jaar geleden ook getroffen door kanker en fietst die berg nu ook op. En Bob is mijn inspiratiebron. Die gozer heeft zijn eigen strijd tegen kanker gevochten en ik heb dat van dichtbij meegemaakt. Hij was 18 toen bij hem de diagnose gesteld werd. In een interview in het Leidsch Dagblad doet hij zijn verhaal, legt hij uit waarom hij meedoet met Alpe d’HuZes en waarom hij vooral niet zielig is. Wat hem betreft was ‘Opgeven geen optie’, met zijn hele leven nog voor zich. We zijn nu bijna vijf jaar verder en hopelijk kan hij straks zeggen dat het echt over is, maar zijn leven is blijvend veranderd en dat is te merken ook.

Mijn nooit zo spraakzame neef, houdt nu presentaties voor groepen mensen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Daarmee haalt hij onder meer geld op voor zijn studententeam waarmee hij straks die berg op fietst. Misschien is het wel zijn manier van omgaan met wat hij heeft meegemaakt. Het zou mij niet verbazen. Ook nu laat hij zien dat ‘Opgeven geen optie is’. En ik heb veel respect voor hem.

Daarom ben ik straks ook bij Alpe d’HuZes aanwezig. Om mijn hele kleine steentje bij te dragen aan dit fantastische evenement. Waar gezond en ziek samen de berg op fietsen, met maar één doel voor ogen: de ziekte de baas worden.

Mochten jullie geïnteresseerd zijn in het verhaal van Bob, bezoek dan zijn pagina. Nog beter: doneer!

Levensverhaal

Nee, ik ben nog niet begonnen aan het vastleggen van mijn eigen levensverhaal. Komt misschien ooit nog weleens in de toekomst. Nee, dit is het levensverhaal van een 93-jarige dame. Toen mij gevraagd werd of ik het wellicht leuk vond om het levensverhaal van deze dame vast te leggen, zei ik spontaan ja. Heb namelijk nog altijd spijt dat ik het levensverhaal van mijn Oma van moederskant nooit heb opgetekend. Mijn Oma kon prachtige en boeiende verhalen vertellen over haar tijd in Nederlands-Indië. Ook de minder mooie tijden, zoals het Jappenkamp. Maar daar heb ik dus de boot gemist. Vandaar dat ik enthousiast reageerde toen mij deze vraag gesteld werd.

Vorige week had ik een afspraak met deze nog altijd zeer pittige dame. Alles in de keuken stond al klaar voor de koffie en ze had er ook nog een lekker gebakje bijgehaald. Dat kan ik altijd zeer waarderen. Ik ben helemaal blanco gaan zitten en voordat ik het wist, was ze al van alles aan het vertellen en kwamen de mappen met spullen op tafel. Een tijd geleden was een scholiere al begonnen met het vastleggen van de verhalen. Maar deze jonge meid werd ziek en het project kwam stil te liggen. Vervolgens is het opgepakt door een andere dame, maar zo’n project kost tijd en als je werk, een gezin, vrije tijd moet combineren met een zeer tijdrovende klus, dan wordt dat teveel. Dus de hulptroepen worden nu ingeschakeld.

Voordat ik zelf daadwerkelijk aan de slag ga, moet er eerst overzicht komen wat er nu al digitaal beschikbaar is en welke periode dat beslaat. Daar zijn we nu mee bezig. Mijn middelste zoon laat ik de nog aanwezige audiotapes uittikken en ook haar handgeschreven stukken, zodat alles digitaal beschikbaar is. De dame is nog zeer kranig, maar zag zichzelf toch niet meer achter een laptop kruipen.

Als we alles in kaart hebben, volgt de vraag: hoe nu verder? Met die vraag worstel ik nog wel. Uiteindelijk zou deze 93-jarige dame haar verhaal graag in boekvorm terug zien. Daar zijn natuurlijk kosten aan verbonden en zij leeft van een apothekersassistente-pensioentje. Dan hebben we het nog niet over mijn uren. Dus als jullie suggesties hebben, hoe ik dit verder moet aanvliegen, hoor ik het graag.

Ondertussen vind ik het wel een uitdaging en wil ik het ook per se tot een goed einde brengen. Dit verhaal wordt vervolgd. Abonneer je op mijn blog en volg het levensverhaal.

RSI en andere valkuilen

Zo’n acht jaar geleden, ik werkte als journalist voor AssurantieMagazine (Kluwer), kampte ik met ernstige klachten aan het bewegingsapparaat. Vooral schouders, ellebogen, polsen en duim. In vakjargon ook wel aangeduid met RSI (Repetitive Strain Injury). RSI heb je niet van de ene op de andere dag, dat sluipt er in. Anyway, ik moest een kopje koffie met twee handen optillen anders liet ik het vallen. Het open maken van een blik soep met een blikopener was onmogelijk en kaas schaven zo mogelijk nog moeilijker. Ik was voor mijzelf en mijn omgeving denk ik niet de gezelligste persoon in die tijd. Gelukkig had ik een werkgever, Kluwer, die bereid was te investeren in mijn gezondheid. Ik volgde een zes weken durende re-integratietraining bij Winnock en kwam er achter dat RSI voor een belangrijk deel tussen je oren zit en veroorzaakt wordt door geen Nee kunnen zeggen, te perfectionistisch, blijven doorgaan terwijl je lichaam wat anders zegt et cetera. Afijn na een jaar ziektewet en WAO-keuring, dacht ik mijn lesje geleerd te hebben. Niets is minder waar.

Zelfstandig ondernemer

Na deze toch wel enerverende periode in mijn leven, besloot ik dat dit mij dus nooit meer ging gebeuren. Bij mij sluimert RSI altijd net onder de oppervlakte. Ik wist er jaren prima mee om te gaan. Ik leerde nee zeggen, ik spitte de tuin niet meer om en ook het witten van plafonds liet ik aan een ander over. Totdat ik zelfstandig ondernemer werd…

Nee zeggen bleek opeens weer heel moeilijk, de werkplek is qua bureau en stoel niet optimaal, de werkdruk is hoog en het time management zou een stuk beter kunnen. Maar ja, als je je werk heel erg leuk vindt, het ook nog eens je eigen bedrijf is, dan ga je maar door…

Halt

Maar mijn armen en schouders roepen nu dat ik actie moet ondernemen. De pijn van 8 jaar geleden keerde terug en de fysiotherapeut had het al over stoppen met werken. Niet echt een optie. Dus werk aan de winkel.

Op dit moment wordt mijn werkplek geoptimaliseerd, ik ga nee zeggen als de agenda volloopt en het time management ga ik verbeteren. Daarnaast heb ik een buddy gezocht die mij bij de les moet houden en heel streng moet zijn. Ik neem zomaar aan dat ik niet de enige ondernemer ben die tegen deze valkuilen van het eigen bedrijf aanloopt. Ik hoor graag hoe jullie het aanpakken, wat jullie valkuilen zijn en hoe je daar mee omgaat. Dus…reageer en laten we elkaar helpen en scherp houden.

Ziggo, terreur en webcare

Ziggo, u kent het bedrijf wel. Levert allerlei diensten, waaronder internet, tv en telefonie et cetera. Het bedrijf is op 1 februari 2007 ontstaan uit een fusie van meerdere bedrijven, waaronder Casema, @Home en Multikabel. Nu weet ik niet wat klanten van @Home en Multikabel vonden van hun provider, maar ik weet wel dat er veel klachten waren over Casema en vooral als het ging om internet. Ik ken meerdere mensen die afgehaakt zijn. Wij niet, want alles werkte en overstappen levert vaak meer ellende op. Dus: blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Maar als je moet verroeren, bijvoorbeeld door een verhuizing, dan ben je aan de goden overgeleverd.

Mijn broer bleef weliswaar bij Ziggo, maar verhuisde van Leiderdorp naar Voorschoten. Na contact met Ziggo zou de apparatuur op zijn nieuwe adres op 16 december jl. aangeleverd worden. Misschien lastig om het met de kerstdrukte in het vooruitzicht exact te plannen, maar met Kerst was het er nog altijd niet. Bellen, bellen, bellen en nog eens bellen. “Nee het pakketje was echt verstuurd en zou door TNT Post afgeleverd moeten worden. Ziggo was niet te beroerd om de schuld bij de pakketbezorger neer te leggen. Vervolgens was het verhaal dat hij het pakket geweigerd zou hebben. Hoe bedenk je het, zou ik zeggen. Ik word gek als ik weken geen internet zou hebben en bij mijn broer kwam de stoom inmiddels uit zijn oren. Bij Ziggo vond hij echter geen gehoor.

Monteur

In januari, pakket nog altijd niet bezorgd, zit hij en ook mijn twee zoons, een middaglang aan de telefoon om er bij Ziggo doorheen te komen. Uiteindelijk lukt dat en ja hoor, afspraak gemaakt. De monteur komt dezelfde week op vrijdagochtend nog langs, tussen 8 en 13.00 uur. Om half twee stuur ik voorzichtig een sms naar broerlief met de vraag of hij al internet heeft. Niet veel later belt hij in alle staten op. Monteur stond op het oude adres en is onverrichter zaken weer omgekeerd. Planning belt voor nieuwe afspraak. Geluk bij een ongeluk voor Ziggo dat het hoofdkantoor niet in Voorschoten of Leiden staat, want hij was in staat om op een shovel te klimmen en het pand van Ziggo binnen te rijden. Hij kon zelf niet met de afdeling planning bellen. Nee, hij moest wachten op een telefoontje van hun. Nou dan weet je het wel.

Twitter

Mijn broer twittert niet, maar ik wel. In twee pissige tweets hekelde ik de handelwijze van Ziggo. Niet veel later word ik gevolgd door @ZiggoWebcare. Ik ben ook niet te beroerd, dus die ben ik onmiddellijk gaan volgen en heb ze een Direct Message gestuurd met het verhaal (in 140 karakters). Per omgaande reactie dat ze graag postcode, huisnummer en telefoonnummer wilde hebben. Ze gingen er achteraan.

Uiteindelijk kreeg mij broer een telefoontje van ZiggoWebcare: diezelfde avond zou er nog een monteur langskomen. De Webcare-man putte zich in verontschuldigingen. Het systeem kon helaas maar één ding tegelijk aan. Met alle respect, maar met de huidige techniek moet het toch mogelijk zijn meer handelingen met een systeem uit te voeren. Misschien dat de top van Ziggo, Paul Hendriks, Chief Technology Officer en Marcel Nijhoff (Chief Commercial Officer), zich eens stevig achter de oren moeten krabben of ze wel op de juiste plek zitten. Misschien moeten ze ook eens de moeite nemen om op twitter rond te kijken en te lezen wat hun klanten allemaal moeten doorstaan om adequaat en snel geholpen te worden. Niet voor niets is er ook een @Stop_Ziggo actief op twitter.

Kracht

Het enige positieve wat hier uit te halen is, is dat de kracht van Twitter wederom bewezen is. Mijn broer, die Twitter eigenlijk onzin vond, is nu ook aan het twitteren geslagen. Wat ik echter niet begrijp is dat via de telefoon niet eenzelfde snel resultaat te halen is, maar dat je van kastje naar de muur wordt gestuurd. Te triest voor woorden.

Nieuw jaar, nieuwe kansen

Mijn tweede jaar als zelfstandig ondernemer is gestart. Dat nieuwe jaar biedt weer nieuwe kansen. Volgende week kijk ik met mijn accountant InAccount terug op het afgelopen jaar. Zijn de doelstellingen gehaald, wat kan er beter, wat moet er beter en wat zijn de doelstellingen voor dit jaar. Het mooie van ondernemerschap is dat je het voor een groot deel zelf in de hand hebt. Natuurlijk kan de economie tegenzitten, maar je moet het vooral zelf doen. Zelf op mensen/bedrijven afstappen.

Terugkijkend is het een fantastisch eerste jaar geweest. Natuurlijk had ik al een aantal vaste klanten, maar je moet toch maar afwachten of ze ook weer terugkomen. Er waren periodes vorig jaar dat het ongelooflijk druk was, maar ook momenten dat ik dacht: oei die week ziet er nog wat leeg uit. Uiteindelijk liep die week dan altijd weer vol met afspraken.

Nee zeggen

En ook ik heb ongetwijfeld de fout gemaakt dat ik geen Nee wilde zeggen. Ik heb gemerkt dat je dat toch af en toe moet doen. Al was het alleen maar om jezelf in bescherming te nemen. Maar het heeft mij ook doen inzien, dat ik meer focus moet aanbrengen in wat ik wil. Ik kan niet alles doen.  Ik moet keuzes maken. Ik heb ook geleerd dat je alleen moet werken voor opdrachtgevers waar je een klik mee hebt, anders kost het teveel energie. Dus heb ik voor mijzelf een lijstje van bedrijven gemaakt, waar ik voor wil schrijven en fotograferen. Aan mij de taak om deze bedrijven te benaderen en ervoor te zorgen dat ik ze als klant binnenhaal. Alleen dat is voor mij al een hele uitdaging. Ik kom misschien wel stoer over, maar eigenlijk…

Nieuwe ideeën

En al nadenkend over het eigen bedrijf, ontwikkel je ook nieuwe ideeën. Die nieuwe ideeën zijn ontstaan, nadat Laura Babeliowsky tijdens een workshop zei: productizeer je diensten. Daar ben ik nu mee bezig. Veel bedrijven vinden het belangrijk om op internet aanwezig te zijn, nieuwsbrieven uit te brengen, persberichten te publiceren et cetera, maar het ontbreekt hen vaak aan mankracht en tijd om dat ook allemaal te doen. Dan is die website er, maar wordt deze niet bijgehouden. Nieuw product, dan moet er een persbericht uit. Te druk. Nieuwsbrief voor onze klanten. Belangrijk, maar komen we eigenlijk niet aan toe. Dat werk kan ik uit handen nemen en nog veel meer.

Geïnteresseerd? Bel of mail (manon@vonkfactor13.nl) naar mij en ik kom graag langs voor een gesprek.

Ergernissen….

Soms kan ik mij ongelooflijk verbazen en ergeren aan dingen. Niet te vaak, want dat is niet gezond, maar toch. Op dit moment verbaas en erger ik mij aan de gemeente Voorschoten. Een heerlijk dorp aan de Vliet, ook wel de Parel aan de Vliet genoemd.

Vorig jaar hebben we een redelijk stevige winter gehad met veel sneeuw en toen bleek al snel dat er een tekort was aan strooizout. Laat staan dat je zelf een emmertje bij het Gemeentelijk Uitvoerend Bedrijf kon halen. Dan denk je: daar hebben ze van geleerd. Niets is echter minder waar. Voordat deze winter goed en wel begonnen is, het was nog geen 21 december, was de gemeente Voorschoten al door zijn strooizout heen. Na alle sneeuw die er in de week van 17 december was gevallen, was strooien dan ook geen overbodige luxe. Maar dat kon niet. Met als gevolg dat bijvoorbeeld een doorgaande route als de Admiraal de Ruijtersingel veranderde in een grote ijsbaan en er op fietspaden al helemaal niet te fietsen was. Voor mijn kinderen was het al een hele toer om hun werk bij Albert Heijn te bereiken, laat staan voor ouderen die slecht ter been zijn en toch ook hun boodschapjes moeten doen.

Het is zelfs zo glad in het dorp dat de gemeente in al haar wijsheid besluit om het huisvuil alleen op te halen langs de doorgaande wegen. Hoe je daar als inwoner van Voorschoten vervolgens achter moet komen was een ander verhaal. Geheel toevallig las ik het zelf op de schuifdeur bij het winkelcentrum in Noord-Hofland. Moet je natuurlijk wel net je boodschappen doen. Voor meer informatie werd verwezen naar de website Voorschoten.nl. Moet je wel internet hebben en op het idee komen dat de gemeente kennelijk daar communiceert dat het huisvuil alleen langs de doorgaande wegen wordt opgehaald.

Nu heb ik internet en kan ik ook nog lopen, dus voor ons niet zo’n probleem. Dat ligt anders voor bijvoorbeeld mijn schoonouders. Die wonen wat verder van een doorgaande weg af, lopen met een rollator (weleens geprobeerd een huisvuilcontainer met een rollator voort te duwen terwijl het spekglad is op de stoep?) en hebben geen internet. Dat is dus lastig. Zou de gemeente denken dat lost de naaste familie dan wel op?? Ik vind het een voorbeeld van buitengewoon slecht communiceren. Bovendien is totaal onduidelijk of de gemeente nu al wel of niet de vuilcontainers geleegd had, want zowel volle als lege containers waren te vinden langs de doorgaande wegen….

Ik heb begrip voor het feit dat de wagens de gladde straten niet in kunnen rijden. Alhoewel dat volgens mij ook ligt aan het niet tijdig en niet voldoende inkopen van strooizout. Want laten we wel wezen, daar begon alle ellende mee.

Maar dan ook nog een pluimpje voor de gemeente. Want er is een heleboel zout ingekocht en daarmee werden in allerijl de fietspaden sneeuwvrij gemaakt. Ik hoop echter één ding en dat is dat de gemeente Voorschoten voor komende jaar wel genoeg strooizout inkoopt en de burgers op en goede en adequate manier informeert.

Alleen aov als je gezond bent….

Wie van jullie heeft een arbeidsongeschiktheidsverzekering (aov) gesloten? Ik schat dat het er niet heel veel zullen zijn. Onderzoek wijst namelijk uit dat zeker onder mkb’ers men wel inziet dat het goed is om te doen, maar vaak als te duur wordt ervaren. Veel mensen denken ook ‘dat gebeurt mij niet’. Klopt, denk ik ook. Maar er hoeft maar een ‘roekeloze halve zool’ te zijn die met dit weer net even te hard rijdt, een schuiver maakt en jou daarbij aanrijdt. En wat te denken van alle enge ziektes. Waarom zou ik geen kanker krijgen en veel mensen om mij heen wel? Dat zijn allemaal risico’s die je niet zelf in de hand hebt.

Dus, toen ik de stap zette naar zelfstandig ondernemerschap heb ik mij laten adviseren door een assurantietussenpersoon. Natuurlijk had ik dezelfde bedenkingen. Heb jarenlang als journalist gewerkt voor AssurantieMagazine (een uitgave van Kluwer) en weet wel het een en ander van verzekeringen en de premies die daarbij horen. Bovendien is de ene aov de ander niet. Daar zitten nogal wat verschillen tussen. Maar goed, stel dat…dan wil je wel dat er wat geregeld is. Maar dat gaat dus niet zomaar. Als ik als beroep fotograaf opgeef, dan stallen de meeste inkomensverzekeraars je in beroepsklasse 4. Alsof je in oorlogsgebied aan het fotograferen bent. Dus daar moesten we als eerste creatief mee omgaan. Uiteindelijk een verzekeraar gevonden die een aov kon bieden tegen een redelijke premie. De hoogte van de premie is natuurlijk afhankelijk van heel veel factoren, waaronder het te verzekeren bedrag, de looptijd en de risico’s die je in je werk loopt. Wel, in mijn werk als fotograaf en tekstschrijver vallen die risico’s wel mee.

Afijn gebeld door een acceptant van, in dit geval Avéro Achmea. Gesprek zou een half uurtje duren, dat werd uiteindelijk 1,5 uur. Ongeveer een week later zou ik horen of ik wel of niet geaccepteerd zou worden. Had er zelf een hard hoofd in. Heb last van rug en knie en nog wat andere ongemakken, waar ik overigens wel ruim 100 mee kan worden. Wat ik echter niet verwacht had, was dat ik diezelfde middag nog gebeld werd met de mededeling dat ik niet te verzekeren was. Het leek Overtoom wel, zo snel. Niet geheel verrassend, maar dat ik zo’n wandelend wrak was…..Ze achtte de kans dat ik bij een andere verzekeraar wel te verzekeren zou zijn, vrij klein.

Maar mijn tussenpersoon is niet voor één gat te vangen en gaat het gesprek aan met een andere verzekeraar, in dit geval ASR Verzekeringen. Hij legt uit hoe en wat en ASR belooft er met ‘coulance’ naar te kijken. Afijn weer een waslijst aan vragen beantwoorden. Na die ingevuld en opgestuurd te hebben, krijg ik een nieuw formulier met aanvullende vragen en of ze mijn huisarts en eventuele specialist mogen benaderen. Uiteraard, ik heb geen geheimen…. Maar inmiddels wel bange vermoedens. En ja hoor, ook bij ASR ben ik niet te verzekeren. Ik mag dan het een en ander mankeren (het is maar wat je onder mankeren verstaat), maar als je niet 100% gezond bent, kan je een aov dus wel schudden. Want wie in Nederland heeft nu geen last van lage rugklachten???

Anyway, ik ben onverzekerbaar en ik weiger absurde premies te betalen of zaken uit te sluiten. Dus …. als er niemand nog een tip heeft, ga ik maar geld opzij zetten op een spaarrekening en hopen dat er de komende 15 jaar geen ‘halve zool’ op mij inrijdt, ik geen enge ziektes krijg of ‘gewoon’ mijn been breek.